Ég fékk vinnu á IVF-kliniken (http://www.ivfsverige.se/sida.asp?sida=5_Göteborg )   
Þetta er einkarekin glasafrjóvgunarstofa sem er hluti af einkarekinni kvensjúkdómalæknastofu. Rannsóknarstofan er mjög lítil og eru bara 2 stelpur á aldur við mig að vinna þar núna og svo mun ég byrja þar 9. febrúar Ég hlakka rosalega mikið til að byrja þar og lýst alveg svakalega vel á allt þarna.  Það verður líka gaman að læra eitthvað nýtt

Þau fengu yfir 60 umsóknir og völdu 7 af þeim til að koma í fyrsta viðtalið. Þá hitti maður Kristinu (sem er yfir rannsóknarstofunni) og Terése og var viðtalið ótrúlega afslappað og þær verka rosalega viðkunnalegar. Þær völdu svo þá 3 sem þeim leist best á til að fara í annað viðtal og þá hitt maður yfirmennina, Ulf og Sven, tveir læknar sem eiga stofuna. Seinna viðtalið fór fram á miðvikudaginn var klukkan fimm, og var ég fyrst af okkur 3 sem komust í seinna viðtalið. Þegar ég var búin í viðtalinu var svo næsti umsækjandi komin og var að bíða í biðstofunni Það var svolítið óþægilegt að sjá hana og maður einhvern veginn vissi ekki alveg hvernig maður átti að vera, þannig að ég dreif mig bara að klæða mig í jakkann og fara út. Ég einhvern vegin gat ekki farið að óska henni góðs gengis þar sem ég vildi svo gjarnan fá þessa vinnu þannig að ég sagði bara hæ og bæ. Viðtalið tók ca 45 mín og var bara ótrúlega afslappað. Þeir sögðu svo að þeir myndu láta mig vita á föstudaginn hvort maður yrði ráðinn eður ei.  Þannig að ég fór bara heim og vonaði það besta.

Tveimur tímum seinna (ca klukkan átta á miðvikudagskvöldið) hringdi svo Ulf og sagði að þeir hefðu hringt í Kristinu og að þau væru öll sammála um að ég passaði best inní fyrirtækið og þau vildi gjarnan ráða mig Hann sagði að þar sem þau hefðu öll verið sammála um þetta að þá hefðu þau ekki viljað bíða neitt með að hringja í mig.  Vá hvað ég varð glöð og er enn  Hann vildi að ég myndi byrja að vinna 1. mars en ég fékk hann til að flýta því aðeins og mun ég byrja 9. febrúar og svo fékk ég líka fram smá hækkun á laununum sem hann bauð. Ég fór svo á föstudagsmorguninn til að skrifa undir ráðningarsamninginn og hitti nokkra af tilvonandi samstarfsfólki. Þau nefnilega hafa það fyrir reglu að reyna að drekka morgunkaffi hálf tíu öll saman Ég er ráðin til reynslu og í seinasta lagi í lok maí munum við ræða um framtíðarráðningu og launahækkun. Ulf bauð mér líka að koma með í þeirra árlegu skíðaferð núna 8-11. janúar svona til að kynnast samstarfsfólkinu vel áður en ég byrja að vinna.  Ekkert smá nice af honum.  Ég ætla auðvitað að þyggja þetta og fara með þeim, það verður gaman að fá tækifæri til að kynnast öllum svolítið áður en ég byrja að vinna.

Ég vildi bara deila þessu með ykkur og óska ykkur gleðilegra jóla.
Knús

Þá er kominn rúmur mánuður frá því ég flutti til Svíþjóðar, alveg ótrúlegt hvað tíminn flýgur.  Ég var fyrstu 3 vikurnar mest megnis hjá Fríðu systur, Magnusi mági og dætrum þeirra. Þær eru rúmlega eins árs dúllur og hefur verið alveg frábært að geta loksins kynnst þeim.  Ég er einmitt núna í kvöld barnapía og var í fyrsta skipti með þær tvær ein og gekk það eins og í sögu, nema hvað

En svona til að segja ykkur aðeins undan og ofan af seinasta mánuði hjá mér þá kom ég sem sagt til Svíþjóðar 3. nóv og stoppaði í nokkra klukkutíma á Kastrup þar sem hún Guðrún bróðurdóttir mín var svo yndisleg að koma og hitta mig.  Ég nennti ekki að fara dröslast með allan farangurinn minn inn í Kaupmannahöfn til að gista hjá henni og Daníel eina nótt, svo það var æðislegt að Guðrún gat komið og hitt mig. En ég ætla svo að fara til þeirra einhverja helgina núna í vetur, verður nú ekki fyrr en eftir áramót, tíminn flýgur svo hratt og það næstum því bara komin jól. 

Niklas kom svo frá Bandaríkjunum fyrir viku og var ekkert smá æðislegt að fá hann heim. Það er enn allt á hvolfi hjá okkur í íbúðinni. Það er alveg magnað hvað maður á mikið af dóti sem þarf að koma fyrir einhvers staðar.  Ég hef reyndar ekki haft mikinn tíma í vikunni til að stússast í íbúðinni, ég hef nefnilega verið að stússast í atvinnuleitinni. Áður en ég kom hingað var ég búin að senda inn tvær atvinnuumsóknir en hvorug þeirra gaf mér neitt En svo eftir að ég kom til Svíþjóðar sótti ég um stöðu sem lífeindafræðingur á glasafrjóvgunardeildinni á Sahlgrenska (sjúkrahúsið í Gautaborg) og viti menn á núna síðasta mánudagsmorgun var hringt í mig og ég boðuð í viðtal vegna þessara vinnu. Ég fór í viðtalið á fimmtudaginn og gekk það bara svona þokkalega held ég en þau voru að taka viðtöl við 6 aðra umsækjendur líka svo maður verður bara að vona það besta. Það er alla vegna alveg frábært að hafa fengið að komast í viðtal Í lok næstu viku á ég að heyra frá þeim hvað þau hafa ákveðið í sambandi við okkur 7 sem fórum í viðtöl.  Þið megið alveg krossleggja fingur fyrir mig 

Á þriðjudaginn fór ég svo í hálfgert atvinnuviðtal á Veirufræðideildina á Sahlgrenska, þau reyndar eru ekki með neina lausa stöðu þar núna en ég skrifaði þeim eftir að ég kom hingað út og þau buðu mér að koma í heimsókn/viðtal. Það var voða gaman að fá að koma þangað í heimsókn og mjög góð viðbrögð sem ég fékk frá þeim, þau ætla að hafa mig í huga ef þau þurfa að ráða einhvern og yfirmaðurinn ætlar líka að senda CV-ið mitt inn á nokkrar aðrar rannsóknardeildirnar (sýklafræði, ónæmisfræði, blóðmeinafræðina og meinefnafræðina) og láta þau vita af mér og sagðist ætla að segja að þau gætu talað við sig ef þeim vantaði að vita eitthvað um hvernig ég virkaði.  Þannig að ég var alveg yfir mig ánægð með þetta allt og þakkaði náttúrulega bara fyrir.  Svo er bara að vona að þetta gefi eitthvað af sér.  Á miðvikudaginn fór ég svo á smá námskeið í háskólanum hér í hvernig á að gera sem best CV og umsóknarbréf.  Hér í Svíþjóð er nefnilega umsóknarbréfið alveg jafn mikilvægt og CV-ið og jafnvel í vissum tilvikum mikilvægara.

Svo í gær rann út umsóknarfrestur á annarri vinnu sem ég sótti um, sem er á einkarekinni glasafrjóvgunarstofu. Þið kannski farið að halda að ég sé bara að leita mér að vinnu á glasafrjóvgunarstofum, en það hittist bara þannig á að það er verið að leita að fólki á þessum tveimur stöðum á sama tíma og ég verð að vera opin fyrir öllum mögulegum rannsóknarstofu vinnum. Svo held ég að það gæti verið bara mjög gaman að söðla aðeins um og fara í eitthvað allt aðra tegund af rannsóknarstofu en ég hef verið að vinna/læra á síðustu árin.

Þannig að síðasta vika hefur sem betur fer farið mikið til í að undirbúa sig fyrir atvinnuviðtöl, fara í viðtölin og útbúa atvinnuumsókn.  Nú er bara að vonast til að þetta gefi eitthvað af sér og ég fái vinnu fljótlega.  Ekkert alltof gaman að vera atvinnulaus lengi og sérstaklega þegar peningarnir eru farnir að minnka.

Vona að þið hafið það öll sem best.
Knús

Við vorum í Santa Fe í New Mexico seinast þegar ég skrifaði en nú sit ég við eldhúsborðið hennar mömmu í Borgarnesi, er sem sagt komin heim í smá heimsókn og fer svo á mánudagsmorguninn héðan til Svíþjóðar að taka á móti búslóðinni okkar.  En það er víst best að ég skrifi aðeins um seinustu viku ferðalagsins okkar.

Við stoppuðum tvær nætur í Santa Fe. Það er rosalega fallegt í Santa Fe og skemmtileg stemming og mikið líf þar.  Það var gott aðeins að stoppa og vera tvær nætur á sama staðnum og ákveða áframhald ferðarinnar í ró og næði.  Við ákváðum að keyra upp til Colorado og skoða þjóðgarð þar sem heitir Colorado National Monument.  Við lögðum af stað frá Santa Fe á laugardagsmorguninn 11. október og keyrðum sem leið lá til bæjar sem heitir Durango og er í Colorado.  Þessi litli bær er rosalega sjarmerandi með eina aðalgötu sem minnir svolítið á villta vesturs myndir.  Þar fórum við inn á bar/veitingarstað sem bruggaði sinn eiginn bjór og fengum okkur síðbúinn hádegismat.  Við hlið okkar sat 23 ára heimamaður sem fræddi okkur um svæðið og lífið og tilveruna þarna.  Hann rak nautgripabúgarð með föður sínum þarna og gat ekki beðið eftir vetrinum til að geta farið á skíði og snjósleða.  Hann var með hundinn sinn með sér og tíkin sat og beið eftir honum fyrir utan, ekkert smá þæg og góð, þar sem hann hafði víst setið þarna frá því um ellefu um morguninn og klukkan var í kringum þrjú.  En það er alltaf ferlega gaman að spjalla við heimafólk á hverjum stað maður fræðist best um staðina þannig.  Þegar við vorum að borða kemur svo ca 5ára snáði og klifrar upp á barstólinn við hliðina á mér og pantar íste til að fara með sér af barþjóninum, eins og ekkert sé eðlilegra en að hann 5 ára guttinn sitji við barinn.  Þetta var ekkert smá kotroskinn og skemmtulegur patti sem fór að tala við okkur.  Þegar strákurinn fær sitt íste þá hafði barþjónninn auðvitað sett lok á glasið þar sem stráksi ætlaði að taka þetta með sér út.  Það mislíkaði stráknum og segir hann reiðilega:  “ég bað EKKERT um lok”.  Þetta var eitthvað svo ótrúlega fyndið að við dóum næstum því úr hlátri og allir í kringum okkur.  Ég gjörsamlega grenjaði úr hlátri þarna en auðvitað vildi maður ekki að hann sæi að maður væri að springa úr hlátri, þannig að þetta var frekar erfitt.  Barþjónninn tók lokið af sneipulegur og baðst afsökunar.  Og litli pattinn klifraði niður af stólnum og varð ég að hjálpa honum niður með glasið og svo hljóp hann út með glasið. Þegar stráksi var farinn út sagði barþjóninn okkur að þessi litli strákur kæmi reglulega og væri alltaf svona ákveðinn með hvað hann vildi. Hann byrjar ungur að stunda barina snáðinn 

Eftir að við höfðum klárað matinn okkar héldum við áfram. Og var komið að mér að keyra þar sem Niklas hafði keyrt frá Santa Fe. Leiðin lá eftir vegi númer 550 (US-550) upp í San Juan fjöllin sem eru í Klettafjöllunum, þar fer vegurinn um þrjú fjallaskörð í ca 3300 metra hæð yfir sjávarmáli.  Það var rigning og svolítill vindur þegar við keyrðum af stað frá Durango, svo við vorum því viðbúin að veðrið myndi versna þegar við kæmum hærra upp í fjöllin en þar sem að lögreglan lokar alltaf vegunum þarna ef það er ekki óhætt að keyra þá þá héldum við áfram með þeirri vissu að við kæmumst nú yfir skörðin.  Ég verð að nefna að ég er frekar lofthrædd og líður hræðilega að keyra þar sem er þverhnípi eða bara verulega bratt við hlið vegarins þannig að ég vissi að ég ætti nú kannski eftir að verða pínu hrædd ef vegirnir færu að hanga utan í fjöllunum þarna.  Vegurinn hækkar sig smátt og smátt hitastigið lækkkaði og lækkaði og loksins komum við upp þar sem rigningin hafði breyst í snjókomu og komin frekar mikil hálka.  Ég keyrði í gegnum fyrsta fjallaskarðið og svo hækkaði vegurinn aðeins meira og snjórinn varð meiri og hálkan meiri og nú fór að vera verulega bratt við hliðina á veginum þar sem hann hlykkjaðist utan í fjöllunum, þannig að ég var orðin frekar stjörf við stýrið vegna minnar lofthræðslu, þannig að þegar hvíldarsvæði með bílastæði kom í ljós á toppi fjallaskarðs (hæðar) númer tvö tók Niklas við að keyra. Og var ég ekkert smá glöð að geta verið með hausinn bak við kortabókina okkar þegar við keyrðum niður á við aftur og upp í næsta fjallaskarð sem var það hæsta og svo niður frá því þar sem þá virkilega hékk vegurinn á nokkrum stöðum bara utan í fjallinu. Þegar við komum í gegnum/yfir þriðja og síðasta fjallaskarðið lækkaði vegurinn mjög hratt og var mjög hlikkjóttur og margar og krappar beygjur en hálkan hvarf líka mjög fljótt og rigningin tók við í stað snjókomunnar.  En mikið rosalega var ég fegin þegar við komum niður í smábæinn þar fyrir neðan og ég tók við að keyra aftur. Ég er náttúrulega svolítið mikill aumingi en hef bara alltaf verið mjög illa við að keyra þar sem það er verulega bratt við hlið mér og það bætti ekki úr skák að þar var flughált.  En það var samt alveg frábært að hafa keyrt þarna upp og fengum við svolítið nasaþef af því hvernig það er að búa í Klettafjöllunum. Við keyrðum svo til bæjar sem heitir Montrose og sváfum þar.

Á sunnudaginn fórum við svo og keyrðum í gegnum Colorado National Monument þjóðgarðinn og fórum við líka í smá göngu ofan í eitt gilið þar.  Það var mjög fallegt þar.  Við keyrðum svo áfram yfir til Utah og héldum til bæjar sem heitir Moab.  Við ákváðum að keyra eftir smærri vegi seinustu ca 70 km og sáum sko ekki eftir því.  Það var mögnuð upplifun og er í raun einn af hápunktum (ef ekki HÁPUNKTUR) ferðarinnar og værum við alveg til í að fara þangað aftur og gista í tjaldi þarna.  Vegurinn er númer 128 í Utah ef þið eigið einhvern tíman leið þar um.  Hann liggur meðfram Colorado ánni sem rennur svo seinna um Grand Canyon.  Maður keyrir sem sagt meðfram ánni í gljúfri og svo keyrir maður fyrir horn og gljúfrið endar og við manni blasir svona fjallastapar úr rauðum stein eins og maður sér í villta vestrinu og eins og við sáum svo seinna í vikunni í Monument Valley.  Þetta var alveg mögnuð sýn og við bara sátum þarna agndofa yfir fegurð landsins.  Það sem gerði sjónina enn magnaðri var að sólin var komin lágt á loft og allir litir urðu miklu magnaðri fyrir vikið.  Það tók okkur langan tíma að keyra þennan vegaspotta þar sem við urðum hreinlega að stoppa hvað eftir annað til að taka myndir og njóta þessarar mögnuðu náttúru.  Ef þið einhvern tímann farið til Utah þá er þessi vegur eitt sem ég myndi segja að væri algjört möst!!  Við sváfum svo í Moab um nóttina og fórum á mánudeginum í þjóðgarð sem heitir Arches og er við hliðina á bænum.  Það var líka alveg magnaður garður og með mjög mörgum steinbogum og stöpum.  Við keyrðum í gegnum hann og fórum í nokkrar stuttar gönguferðir þarna. Svo fórum við seinnipartinn aftur til Moab og fengum okkur að borða og horfðum á hafnarboltaleik í sjónvarpinu þar sem liðið okkar (Boston Red Sox) tapaði því miður.  Við keyrðum svo fram í myrkur áleiðis til Monument Valley á mörkum Utah og Arizona og sváfum í bæ sem heitir Monticello. Eldsnemma (rúmlega fimm) næsta morgun vöknuðum við svo og héldum af stað í myrkri til að vera í Monument Valley þegar sólin væri að koma upp, þar sem við vissum að rauði liturinn í umhverfinu yrði miklu flottari þegar sólin væri að koma upp heldur en þegar sólin væri komin hátt á loft.  Við höfðum reiknað þetta rétt út og vorum komin niður til Monument Valley þegar sólin kom upp og það var alveg mögnuð sjón að sjá sólargeislana smátt og smátt lýsa upp stapana og fjöllin.  Við keyrðum svo áfram í suðurátt og stoppuðum í litlum þjóðgarði sem heitir Canyon de Chelly National Monument, þar sem indjánar búa enn niður í gljúfri og og stunda jarðrækt og halda svolítið í sín gömlu gildi og handverkskunnáttu.  Maður fær reyndar ekki að fara nema á einum stað niður í gljúfrið án indjánaleiðsögumanns.  Við fórum á þessum eina stað niður og skoðuðum gamlar rústir af húsum sem eru byggð inni í klettavegginn.  Við héldum svo áfram leið okkar suður og náðum að komast til þjóðgarðs sem heitir Petrified Forest og er þar að sjá steingerða trjáboli þar sem ekki eru nein tré nú í dag.  Alveg ótrúlega fallegir litir og magnað að sjá trjábolina, maður heldur að þetta séu bara venjulegir trjábolir úr fjarlægð en þegar maður kemur nær sér maður að þetta er í raun steinar með mörgum mismunandi litakristöllum.  Þegar við vorum búin að skoða þetta var komið myrkur og við héldum til bæjar sem heitir Winslow og sváfum þar þá nótt.  Á miðvikudagsmorguninn vöknuðum við líka frekar snemma og héldum af stað frá motelinu rúmlega sjö. Plan dagsins var að skoða gýg sem myndaðist við árekstur loftsteins við jörðu fyrir mörgum milljónum ára og fara svo til Grand Canyon.  Gýgurinn var flottur og ótrúlega stór.  Við keyrðum svo til suðurhluta Grand Canyon og vorum komin þangað í kringum ellefu.  Það var magnað að sjá Grand Canyon, alveg ótrúlega stórt og magnað náttúrufyrirbæri.  Við eyddum deginum þarna og skoðuðum okkur um á suðurbarminum. Ef maður ætlar að ganga eitthvað niður í grljúfrin verður maður að hafa miklu meiri tíma en einn dag.  Það var fullt af fólki allsstaðar og á sumum útsýnisstöðunum var biðröð eftir bílastæði og við vorum þarna um miðjan október, þannig að það hlýtur að vera alveg ómögulegt að komast þarna um á sumrin.  Það var mjög gaman og mikil upplifun að koma þarna og maður gerir sér grein fyrir hversu ótrúlega lítill maður er þegar maður stendur þarna.  En þar sem við vorum búin að sjá svo ótrúlega náttúrufegurð dagana á undan þá var heilinn hættur að geta meðtekið meiri fegurð og magnaða hluti að við vorum svolítið: “vá rosalega fallegt, magnað og hrikalega stórt gljúfur en eigum við ekki bara að fara koma okkur”.  Það er svolítið erfitt að útskýra þetta en við vorum bara komin með nóg og gátum ekki meðtekið meira til að njóta.  Þannig að við vorum alveg sátt við að bara halda áfram áleiðis til Las Vegas og ekki sjá neitt meiri af magnaðri náttúru.  Við gistum í borg sem heitir Kingman og keyrðum svo á fimmtudeginum til Las Vegas og fórum yfir Hover stífluna.  Þar er nú verið að byggja brú til að fær veginn af stíflunni, svo að eftir 1 eða 2 ár verður hætt að keyra yfir stífluna.  Stíflan var minni en við höfðum haldið en mjög gaman að hafa komið þar.  Við eyddum svo einni nóttu í Las Vegas og gengum niður og upp eftir aðalgötunni (the Strip) þar sem öll spilavítin eru, rosalega flott þegar það var komið myrkur og öll ljósin nutu sín. 

Á föstudaginn keyrðum við svo til San Diego þar sem við vorum fram á sunnudaginn hjá vinkonu okkar sem býr þar.  Svo á sunnudaginn 19. október keyrðum við upp til Los Angeles þar sem einn af bestu vinum hans Niklas býr og var þá ferðalaginu okkar lokið þegar við komum þangað og höfðum við þá keyrt rúma 8000 km frá því að við lögðum í hann 26. september.  Þetta ferðalag var alveg magnað og eitthvað sem við munum aldrei gleyma. En við erum í raun bara búin að sjá smá brot af því sem er vert að skoða í Bandaríkjunum, alveg ótrúlega stórt land. Við komum við í 19 ríkjum (20 ef maður reiknar með Washington DC) á þessu ferðalagi og svo ef við reiknum með ferðalagið okkar upp til Maine í september þá getum við bætt við 4 ríkjum við, þannig að við komum við í næstum því helming af ríkjum Bandaríkjanna á ferðalaginu okkar.

Miðvikudaginn 22. október flaug ég svo frá Los Angeles til Boston og svo þaðan til Íslands og lenti hér í snjó á fimmtudagsmorguninn 23. október.  Fór úr næstum því 30 stiga hita og í frost hér á einum sólarhring, smá sjokk en gaman að koma heim.  Niklas er enn í Los Angeles og nýtur hitans þar.

En þá er ég loksins búin að klára ferðasöguna okkar. 

Bið að heilsa ykkur í bili. 

Síðan ég skrifaði síðast höfum við sennilega keyrt ca 2400 mílur (ca 3900 km). Við erum komin til Santa Fe í New Mexico. Við reyndar vorum hér í mars 2006 og ákváðum að koma við hérna aftur þar sem þetta er mjög fallegur bær og hér er að finna besta hamborgara sem við höfum borðað. Hamborgarna er að finna á veitingarstað sem er á hóteli sem heitir Inn of the Anasazi og eru þetta vísundahakks hamborgarar.  Uhmmm þeir eru ekkert smá góðir 

En best að snúa sér að ferðasögunni. Við fórum frá Durham í North Carolina seinasta fimmtudag (2. október) og keyrðum niður til Wilmington í sama ríki og borðuðum hádegismat með tveimur fyrrverandi vinnufélögum hans Niklas sem vinna þar nú. Síðan keyrðum við til Charleston í Suður Karolínu (South Carolina) og sváfum þar eina nótt.  Charleston er rosalega falleg borg með fullt af fallegum gömlum húsum. Við byrjuðum svo föstudaginn á því að fara á plantekru (Boone Hall Plantation) fyrir utan borgina sem núna er safn sem sýnir líf og aðstæður þrælanna og hvernig plantekrur voru í suðuríkjunum á þrælahaldstímanum.  Ef þið hafið lesið söguna Á hverfandi hveli (Gone with the Wind) þá er umhverfið þarna alveg eins og lýst er í þeirri bók.  Ég sá fyrir mér ýmsar senur úr bókinni og ekki minnkaði líkindin við bókina þegar við héldum áfram suðureftir og keyrðum til Savannah í Georgia.  Sem er alveg eins og Chaleston rosalega falleg borg. Við eyddum einni nótt þar og skoðuðum borgina.  Seinni partinn á laugardaginn lögðum við svo af stað upp til Nashville í Tennessee. Við keyrðum sem leið lá í gegnum Atlanta í Georgia og upp til Tennessee, við stoppuðum svo eftir ca 7 tíma keyrslu og fundum okkur motelherbergi í litlum bæ sem heitir Manchester í Tennessee og sváfum þar aðfararnótt sunnudagsins.  Þegar við vöknuðum á sunnudagsmorguninn keyrðum við til Jack Daniels´s vískibruggsmiðjuna og skoðuðum hana. Þar sem það var sunnudagur var ekki hægt að fá að smakka neitt né að kaupa vískí því að sveitafélagið sem bruggsmiðjan er í er svokallað þurrt sveitarfélag og því er ekki leyfilegt að selja né veita áfengi þar.  Svolítið magnað að það megi samt framleiða áfengi í þessu sveitafélagi!!! Bruggsmiðjan hefur reyndar fengið leyfi til að selja litlar vískiflöskur til túrista alla aðra daga en sunnudaga (týpískt að við skyldum vera þar á sunnudegi).  En  það var bara mjög gaman að sjá verksmiðjuna.  Við keyrðum svo upp til Nashville og vorum komin þar seinnipartinn og svo heppilega vildi til að þar voru útitónleikar þar í almenningsgarði niður við Cumberland ánna sem rennur í gegnum borgina.  Þannig að við gátum notið kántrýtónlistarinnar á meðan við gengum um miðbæinn og skoðuðum okkur um. Okkur fannst borgin ferlega skemmtilega og mjög flottur miðbær með fullt af veitingarstöðum og börum og greinilega oftast mikið um að vera þar. Við sáum nokkra ekta kántrýsöngvara ganga um í cowboy stígvélunum með cowboy hattinn og gítarinn  Á mánudaginn kvöddum við svo Nashville og kántrýtónlistina til að fara til rokk og blús mekkans í Memphis.  Við urðum reyndar fyrir svolitlum vonbrigðum með Memphis, maður fékk rosalega mikið á tilfinninguna að ein af aðalgötunum (Beale Street) þar væri bara fyrir túristana og væri svolítið feikuð. En við getum allavegna sagt að við höfum drukkið bjór á BB King Blues Club, þar sem BB King spilaði á árum áður.  Við ætluðum svo að ganga frá Beale Street til safns (National Civil Rights Museum) sem hefur verið sett upp þar sem Matin Luther King, Jr var skotinn til bana.  En við snérum við eftir að hafa gengið í nokkrar mínútur og vorum komin nokkrar götur frá aðalgötunum, þar sem umhverfið var orðið frekar skuggalegt og í frekar mikilli niðurníslu. Okkur leyst ekkert á að halda áfram fótgangandi og ákváðum að við skyldum frekar bara fara á bílnum þangað daginn eftir.  Ég var svo að kíkja á wikipedia síðuna um Memphis núna og sá þá að hún var rönkuð sem önnur hættulegasta borgin með fleiri en 500000 íbúa í Bandaríkjunum árið 2007, þannig að við erum bara ferlega fegin að hafa snúið við:/  Við sváfum eina nótt í úthverfi Memphis og fórum svo á þriðjudag til Graceland (sem er í úthverfi Memphis) þar sem Elvis bjó.  Það var magnað að koma þangað og skoða allt. Við héldum bæði að húsið og búgarðurinn væri stærri en hann er.  Við vorum rosalega heppin því að þegar við vorum búin að skoða allt þar þá byrjaði sko að rigna og hefðum við ekki getað skoðað neitt utandyra ef það hefði rignt eins og það gerði á meðan við vorum að skoða allt.  Við keyrðum svo aftur inn í Memphis og keyrðum að Martin Luther King safninu en vorum komin með nóg af safnaskoðun eftir Graceland svo við fórum ekkert inn og vildum heldur ekki skilja bílinn eftir á götunni þarna þar sem umhverfið í kringum safnið gefur manni virkilega ekki neina öryggistilfinningu.  Þannig að við kvöddum bara borgina og keyrðum yfir Mississippi ánna og héldum í vesturátt.  Við keyrðum til bæjar sem heitir Forth Smith í Arkansas og sváfum þar eina nótt og keyrðum svo þaðan í gær til Amarillo í Texas og sváfum þar síðastliðna nótt. Það er alveg magnað að koma þangað, þegar við stigum útúr bílnum tók á móti okkur þessi líka ekkert litla kúaskítslykt!!!  Það var virkilega eins og maður væri komin inní fjós, ég er ekki að grínast!!!  Og þessi lykt er bara útum allt þarna enda svo sem ekkert lítið af nautgripum þarna.  Þó að í borginni búi u.þ.b 180 þúsund manns þá er blessuð kúaskítslyktin útum allt og meirasegja í miðbænum, alveg magnað.  Í morgun fórum við svo á safn um ameríska hestinn og svo í lítinn þjóðgarð (Palo Duro Canyon) sem er í þarna í nágrenninu, mjög fallegur lítill þjóðgarður. Við kíktum svo á listaverk sem er fyrir utan borgina og er gert úr 10 cadiallac bílum sem eru grafnir hálfir niður í jörðina og mega vegfarandur koma með spreybrúsa eða málningu og mála á þá. Þetta listaverk var gert 1974 og er komið þykkt lag af málningu á alla bílana.  Við keyrðum svo sem leið lá hingað til Santa Fe í New Mexico.  

Kær kveðja frá okkur ferðalöngunum

Eftir að hafa sofið eina nótt (aðfaranótt laugardags) í Washington keyrðum við yfir til Arlington sem liggur í Virginia ríki og skoðuðum okkur um í Arlington kirkjugarðinum (Arlington Cementary), þar sem mjög margir amerískir hermenn og aðrir mikilværgir menn og konur eru jörðuð.  Við meðal annars skoðuðum gröf John F. Kennedy forseta, sem er mjög falleg er þar smá eldur sem brennur ætíð.  Það var svolítið yfirþyrmandi að sjá óendanlega langar raðir af hvítum grafsteinum teygja sig út um allar hæðir þarna. 

Við héldum svo í vesturátt frá Arlington og var ætlunin að keyra eftir svokölluðum Skýjavegi (Skyline Drive), sem liggur í Shenandoah þjóðgarðinum sem er í Blue Ridge fjöllunum í Virginia, útsýnið á að vera mjög fallegt.  En vegna dumbungs og lágskýja sáum við fram á að við myndum nú ekki sjá neitt mikið annað en grátt þarna uppi. Við ákváðum því að keyra bara eftir hraðbraut fyrir neðan fjöllin og stoppa svo á víngarði og fara í smá vínsmökkun á leið okkar til bæjar sem heitir Staunton. Í þeim bæ vorum við búin að fá heimboð frá Dick, sem Niklas vann einu sinni með. Dick og konan hans er nýlega búinn að opna Bed&Breakfast í gömlu húsi og eru þau núna að útbúa bar og smá veitingarstað í hesthúsinu og hlöðunni sem er þarna líka.  Mjög fallegt og smekklega uppgert hjá þeim.  Við gistum þar aðfaranótt sunnudags og svo héldum við á sunnudaginn niður til næsta ríkis, sem er North Carolina.  Þar sem veðrið var orðið miklu betra og sólin farin að sýna sig ákváðum við að keyra upp í Appalachian fjöllin og keyra smá hluta af Blue Ridge Parkway (755 km langur vegur sem liggur frá Shenandoah þjóðgarðinum niður til Great Smoky Mountains þjóðgarðsins í North Carolina). Við keyrðum bara í svona ca klukkutíma eftir þessum vegi (sáum því bara smá hluta af þessum vegi) og var útsýnið ekkert smá fallegt og gaman að sjá yfir fjöllin/hæðirnar sem nánast allar voru þaktar trjám upp á topp. Við keyrðum svo sem leið lá eftir hraðskreyðari vegum niður til Durham í North Carolina.  Við komum þangað eftir ca 5 tíma keyrslu og eftir að hafa fegnið okkur ost og brauð og vín á einum víngarðinum á leiðinni.  Það er sko allt krögt af víngörðum í Virginíu og einnig hér í North Carolína og flestir þeirra bjóða uppá vínsmökkun og svo getur maður oftast keypt disk með ostum og brauði með.  Við erum búin að vera hér í Durham síðan á sunnudagskvöld og erum hjá vinafólki okkar sem vann með Niklasi hjá Pfizer. Þau fluttu hingað í fyrra frá New London. Við eyddum líka mánudeginum með vinkonu minni úr háskólanum sem er flutt hingað niðureftir með manni sínum. Á morgun erum við svo að leggja aftur af stað og er förinni nú heitið aðeins lengra suðureftir, við ætlum til Wilmington í North Carolina, Charleston í South Carolina og svo til Savannah í Georgiu.  Frá Savannah ætlum við svo upp til Nashville í Tennessee og svo til Memphis í Tennessee og þaðan áfram í vesturátt.

Takk fyrir öll kommentin og hafið það sem allra best.

Kveðja frá okkur ferðalöngunum

Í gærmorgun fylltum við bílinn af farangri og dóti sem við tókum með okkur á ferðalagið. Við síðan skiluðum íbúðinni af okkur í gær eftir að hafa þrifið hana og fengum við meira að segja hrós fyrir hversu vel við þrifum hana Síðan lá leið okkar í bankann okkar, til Comcast (netfyrirtækið) til að skila af okkur módeminu frá þeim, í tvær búðir til að kaupa smá dót og svo brunuðum við frá Groton!!!  Það var svolítið skrýtin tilfinning að keyra út úr bænum sem við höfum búið í seinustu 3-4 1/2 árin (ég í 3 ár og Niklas í 4 ½ ár), en samt vorum við mjög fegin að komast loksins af stað og að vera að flytja frá Groton.  Góðir vinir okkar sögðu eimitt að “besta útsýnið yfir Groton væri í aftursýnisspeglinum”!!  Síðan lá leið okkar upp í skóla til mín þar sem ég þurfti að ná í pappíra þar, í leiðinni fórum við og skiluðum númeraplötunum á bifreiðaskráningarstofuna og afskráðum Volvo S40 bíl sem ég hef verið á síðastliðin 3 ár. Dr. Risatti (prófessorinn minn) keypti nefnilega þann bíl af okkur.  Ég verð að segja að það var svolítið eins og að selja hestinn sinn að skilja við bílinn, en við vorum mjög ánægð að Risatti skildi kaupa hann og að hann færi á gott heimili (guð nú hljóma ég alveg eins og að bílinn hafi verið kært gæludýr en málið er að þetta var bara svo ótrúlega góður bíll og ekkert smá gott að keyra hann). 

En alla vegna þegar við vorum búin að öllum erindum og þá var klukkan orðin nærri því fjögur og vorum við orðin frekar framlág eftir að hafa verið að þrífa fram á nótt og vaknað svo eldsnemma til að klára að þrífa íbúðina áður en við áttum að skila henni af okkur.  Við ákváðum því að gista bara hjá einni vinkonu okkar og leggja frekar af stað í morgun.

Við vöknuðum því í kringum klukkan sex í morgun og vorum komin útí bíl um klukkan sjö og keyrðum af stað áleiðis til Washington, DC.  Það að leggja svona snemma af stað var með ráðum gert til að sleppa við verstu umferðina þegar við færum í gegnum New York og New Jersey og svo líka til að vera komin til Washington í kringum þrjú og geta því notað daginn í dag til að skoða okkur aðeins um hér.  Keyrslan gekk mjög vel og ég er bara frekar stolt af mér fyrir að geta sagt núna að ég hef keyrt í New York City (þar sem umferðin er frekar klikkuð) og svo líka er ég búin að keyra í miðbæ Washington  Ferðin hingað niður eftir tók ca 8 klukkutíma með hádegis stoppi.  Við hentum svo dótinu okkar inn á hótel og keyrðum niður miðbæinn til að skoða Hvíta húsið, Washington minnismerkið (Washington Monument), Lincoln minnismerkið (Lincoln National Memorial) og fleiri minnismerki. Síðan enduðum við daginn á að fara bar, sem heitir Capitol City Brewing Company og býður upp á sinn eiginn bjór og fá okkur að borða.  Mjög góður bjór og matur, þannig að ég get mælt með þessum stað ef þið einhvern tíman farið til Washington, DC.

 Núna ætla ég að fara að skrýða upp í rúm og horfa á endirinn á fyrstu kappræðunum á milli Obama og McCain.  Áfram Obama!!!

 Ég set seinna inn myndir frá deginum í dag.

 Knús í bili frá okkur ferðalöngunum.

 

Svo ótrúlega týpískt fyrir okkar heppni, þá tókst flutningsfyrirtækinu að gleyma að þeir ættu að koma til okkar í dag  Svo núna munu þeir ekki koma fyrr en á morgun  Þannig að þá höfum við bara einn dag eftir að búslóðin er farin til að þrífa og skila íbúðinni af okkur (sem verður reyndar allt í lagi en það er ýmisleg önnur smá erindi sem við vorum búin að plana að gera á miðvikudaginn,... arrrrrrg ég þoli ekki þegar allt plan riðlast..  En við skulum vona að þeir komi á morgun.

Við erum bara svo einstaklega heppin alltaf með allt svona og erum reyndar næstum farin að gera ráð fyrir að svona seinkanir gerist fyrir okkur.  Við höfum t.d. nokkuð oft lent í seinkunum á flugi og öðru þessháttar.  T.d. fyrir tveimur vikur hringdum við í símafyritækið, internet og sjónvarpsfyrirtækið til að segja upp þjónustunni með góðum fyrirvara og margtuggðum dagsetninguna sem við vildum að allt yrði aftengt.  Síðan förum við daginn eftir í smá ferðalag til Maine og komum aftur þremur dögum seinna og viti menn auðvitað hafði internet og sjónvarpstengingin verið aftengd daginn eftir að við hringdum í staðinn fyrir núna í þessari viku....arrrrrrgggg  En allt í lagi alltaf geta mistökin hent og hefðum við ekkert orðið neitt pirruð ef þeir hefðu verið þjónustulundaðir og reynt að koma teningunni á aftur eins fljótt og þeir gátu.  En nei það tók okkur sko 4 daga af stigmagnandi pirruðum símtölum við þjónustudeildina til að fá tenginguna aftur á.

En alla vegna þá er planið að leggja í hann á fimmtudaginn héðan frá Groton og halda niður til Washington, DC og skoða okkur um þar og svo halda áfram niður til Durham í North Carolina.  

Kveðja

Við Niklas erum að fara að flytja til Svíþjóðar. Við hættum bæði að vinna í lok ágúst og erum síðan búin að vera að fara í gegnum dótið okkar og undirbúa flutninginn. Það er ótrúlegt hvað maður sankar að sér af dóti og margar ferðirnar sem við erum búin að fara með föt í fatasöfnun og pappír í endurvinnslu.  En þetta er nú allt að hafast og við erum nánast búin að henda öllu sem við getum hent. Búslóðinni verður svo pakkað inn og hún flutt héðan 22. september og send til Gautaborgar.  Þegar því er lokið og við búin að þrýfa íbúðina og skila henni af okkur er planið að fara í nokkra vikna ferðalag yfir til Kalíforníu

Við ætlum að byrja á því að keyra héðan niður til North Carolina ríkis og heimsækja nokkra vini okkar þar, svo ætlum við að fara til Tennessee ríkis og kíkja á Nashville og Memphis. Svo er planið að keyra áfram áleiðis til Los Angeles með stoppi í Grand Canyon og þar um kring.

Ég ætla að reyna að vera dugleg og blogga á ferðalaginu okkar og setja inn myndir til að leyfa ykkur að fylgjast með. 

Ég mun svo koma aðeins við á klakanum á leið minni til Svíþjóðar, ég mun lenda á klakanum 23. október.

Vá hvað ég er stolt af strákunum í handboltalandsliðinu.  Þeir stóðu sig ekkert smá vel.  Silfur á ólympíuleikum er alveg magnað.  Ég grenjaði hástöfum yfir verðlauna afhendingunni, sérstaklega að sjá bekkjabróður minn úr U-inu í Menntaskólanum á Akureyri hann Sverre taka við sínum silfurpening.  Væri svo til í að vera heima á Íslandi þegar þeir koma heim til að fagna þeim.  Þeir stóðu sig svo ótrúlega vel. 


Til hamingju Sverre og þið hinir í liðinu!  Þið eruð bestir

Vá hafi mig einhvern tímann langað til að vera heima á Íslandi þá er það núna í dag og um helgina.  Ég hoppaði upp með siguröskri þegar ég sá fréttirnar um glæsilegan sigur hjá landsliðinu í handbolta í dag. 

Þeir eru ekkert smá frábærir og ég er sko búin að láta alla vita hérna í kringum mig af þessu og skipa þeim að halda með stákunum á sunnudaginn. 

Vona að ég nái að horfa á leikinn á sunnudaginn einhvers staðar á netinu.

Ég varði masters ritgerðina mína í morgun  Ég var ekki felld og er þar af leiðandi komin með masters gráðu  Ég gæti ekki verið ánægðari, geng með bros út að eyrum og er svo óhemju ánægð með að vera loksins búin með þetta.  Núna þarf ég bara að fara yfir smáatriði sem ég þarf að laga í ritgerðinni og svo get ég látið prenta hana og skilað henni formlega inn til skólans.  Þetta ætti að klárast núna í vikunni svo í næstu viku get ég sennilega látið prenta og binda inn ritgerðina

Niklas var viðstaddur vörnina mína og vá hvað það var gott að hafa hann þar.  Alveg ómetanlegt að hafa hann til að minnka stressið í mér, ótrúlegt hvað það róar mann mikið að horfa á sinn heittelskaða

En alla vegna ég vildi bara deila þessu með ykkur og núna kannski mun ég hafa aðeins meiri tíma til að vera á netinu og vera svolítið duglegri við að blogga.

Ég fékk allt í einu löngun til að skrifa smá blogg  Ég sit hérna heima og er að reyna að vinna í mastersritgerðinni minni og er að hlusta á Radiohead  Alltof langt síðan ég hlustaði á þá, man núna af hverju mér finnst þeir svo magnaðir.  Ótrúlega góðir, sérstaklega til að hafa í eyrunum þegar maður reynir að skrifa allt sem maður veit um þennan blessaða vírus sem ég er búin að vera vinna með síðast liðin 2 1/2 ár.  Ritgerðarsmíðin gengur svona lala en ég er alla vegna nánast búin með aðferðarkaflann og komin vel á stað með innganginn og er með góða hugmynd um hvernig ég ætla að hafa niðurstöðukaflana uppbyggða..... svo þetta er allt í áttina. 

Vorið er komið hérna með sól og blíðu, núna er 18°C og manni langar náttúrulega ekkert til að vera bara úti og ekki að hanga yfir tölvunni.  En ég ætla að fara með tölvuna út á svalir á eftir þegar sólin fer að skína inn á þær.  Maður verður nú að reyna að njóta veðursins eitthvað.

En nú verð ég að snúa mér aftur að ritgerðinni, gengur ekki að vera að slæpast á netinu bara. 

Ég hef ekki verið í neinu bloggstuði undanfarna mánuði og hef því ákveðið að taka pásu frá blogginu.  Ég veit ekki hversu lengi sú pása mun standa en vildi bara láta ykkur vita svo þið vissuð af hverju ég er ekkert að blogga.

Í morgun á leið minni upp í skóla þegar ég var að keyra yfir stóru brúnna sem er á milli Groton og New London sá ég tvo lögreglubíla með blikkandi ljós sem var lagt útí kanti sitthvoru megin á miðri brúnni.  Svo þegar ég kom aðeins lengra keyrði ég fram hjá 3 öðrum kjurrum löggubílum með blikkandi ljós og svo þegar ég kom aðeins lengra voru nokkrir í viðbót.  Það voru svo löggubílar út um allt í kringum sjóhersskólann sem er í New London.  Ég hugsa með mér að það hlyti einhver stórlax að vera á leið í heimsókn þangað og viti menn þegar ég kom upp í skóla spurði prófessorinn minn mig hvort ég hefði getað keyrt venjulega leiðina mína eða hvort búið hefði verið að loka veginum þar sem blessaður forsetinn er víst á leið í heimsókn í þennan herskóla!!!!!!  Ef ég hefði verið ca. klukkutíma seinni af stað í morgun hefði ég getað séð bílalestina með þessum asna sem ræður alltof miklu í heiminum. 

 

Svo er víst komin ný ríkisstjórn heima á Íslandi.  Hvernig lýst ykkur á hana?

 

Bið að heilsa í bili og skal ég nú reyna að skrifa fljótlega aftur, læt ykkur vita hvort ég kemst heim í kvöld vegna lokana á vegum vegna komu RUNNANS.

Fattaði áðan að það er meira en mánuður síðan ég lét í mér heyra hérna.  Brjálað að gera í skólanum hjá mér eins og venjulega og ekki mikið annað að frétta.  En það eru bara 1 og hálf vika þar til þessi önn er búin og get ég þá farið að bara vinna í rannsóknaverkefninu mínu

Næstu helgi erum við svo að fara til Detroit að hitta Magnus mág, sem er að fara þangað á einhverja fundi.  Verður ekkert smá gaman að hitta hann, verst bara að Fríða systir getur ekki komið með. 

Bið að heilsa í bili, ætla að fara að vinna í ritgerð sem ég á að skila á miðvikudaginn.